Geplaatst op: 16/12/2011 door: Patrick
Wat voor iedereen steeds weer heel speciaal is nl gekeurd worden door officiele keurders verliep ook nu weer bijzonder goed . Iedereen van de Roedel had zijn beoogd resultaat behaald waarvoor een oprecht proficiat
Voor één hond was het blijkbaar zo speciaal dat hij zelfs de moeite deed zijn ervaring op papier te zetten
Hallo, mag ik mij even voorstellen.
Ik ben Ianne, een Ierse Rood-Witte Setter. Ik train met mijn baasjes, Marijke en Philippe, in de DA van onze hondenschool. Ik ben 2 jaar.
Mijn baasje heeft op zaterdag 10/12 de brevetproef met mij gedaan. Het was een beetje koud maar dat heb ik graag. Mijn baasje had zelfs weer pels op zijn benen aangedaan, normaal blijft hij lang in korte broek lopen.
Om 10 uur stond ik paraat voor de proeven. Er stonden allerlei vreemde mijnheren op het terrein en 7 honden die ik nog nooit had gezien.
Eerst moest mijn baasje mijn tandjes laten zien aan een mijnheer. Daarna mocht ik rechtstaan. Ik dacht dat die man mij flink zou aaien en knuffelen, maar het duurde maar 2 seconden.
Hierna moest ik een slalom doen tussen de 7 vriendelijke honden. Ik wou vrolijk een goeiedag gaan zeggen maar dat vond baasje niet prettig. Hij gaf mij zelfs 2 maal een rukje met de leiband.
De twee mijnheren dachten toen waarschijnlijk dat we moe waren en we mochten 2 minuten gaan liggen.
Na die 2 minuten kwam er een mijnheer naar mij om te controleren of ik goed kon zitten, staan en liggen. Hij zei iets over “houdingen”. Natuurlijk kan ik dat, zeker als ik een snoepje krijg, maar vandaag moest ik het doen zonder snoep. Dat vond ik niet zo leuk.
Toen was er een proefje waarbij mijn baasje mij moest achterlaten. Wanneer hij riep liep ik op volle snelheid (en ik kan snel lopen) naar mijn baasje. Ik denk dat mijn baasje blij was dat ik hem voorbij liep want het schijnt dat het nogal pijn kan doen bij baasjes als je niet op tijd afremt bij een “zit-voor”. Bazinnetjes hebben daar minder last van.
Even daarna mocht mijn leiband weer uit en moest ik voorbij een andere hond stappen, in mensentaal heet dat “volgen in vrijheid”. Zoveel vrijheid heb je nochtans niet want je moet dicht bij het been van het baasje blijven, anders roept het baasje boos. Vrijheid wil bij mij zeggen dat ik overal mag rondcrossen. Dat heb ik dan ook gedaan bij het volgende proefje de “apport”. Ik ben dat speeltje wel gaan halen maar ik had goesting om eens goed te crossen. Baasje was daar niet echt blij mee. Na een halve minuut vond ik het welletjes en ben toch maar in de buurt van het baasje gegaan. De mijnheren hebben toen een beetje gepraat en ik mocht het volgende proefje doen.
Die proef heet “terug sturen naar de plaats”. Na een héél kort wandelingetje met het baasje (veel te kort voor mij) deed mijn baasje mijn leiband uit en moest ik er op gaan liggen. Baasje ging toen weg en even later ging ik kijken waar mijn baasje heen ging. Dat vond baasje niet zo leuk en hij stuurde mij onmiddellijk terug naar de leiband. Baasje ging toen nog iets verder aan een kegel staan. Toen mocht ik plots wel komen. Ik ben dan maar gegaan, ben mooi in voet gaan zitten en toen stuurde baasje mij terug naar de leiband. Baasjes doen soms raar. Eerst moet je komen en als je er dan bent moet je weer weggaan. Baasje was wel tevreden. Hij zei dat ik op 10 seconden 2 maal naar de plaats ben gegaan terwijl ik dat soms op 10 lessen niet doe. Toen was de test gedaan. De mijnheren zeiden dat alle honden “geslaagd” waren. Alle hondjes mochten het terrein verlaten, ik dus ook. Toen baasje buiten was kreeg hij een kus van bazinnetje. Ik snap dat toch niet goed. Als ik bazinnetje wil kussen heeft zij dat niet zo graag, maar baasje kust zij wel. Mensen zijn toch raar.
Ik zag wel dat baasje héél blij was. In de kantien kreeg hij iets later een papier waarop stond dat ik 80/100 had. Ik heb liever snoepjes in plaats van zo’n papier, maar voor baasjes is dat blijkbaar wel speciaal. De volgende dag heeft baasje zelfs taart meegenomen om aan andere mensen te geven. Och ja, baasje blij, ik blij ! ! !
Ianne